H Λένα και ο κάδος ανακύκλωσης

Είναι της μοδός οι απαγορευμένοι έρωτες τελικά ιδίως στα πιο σύγχρονα λογοτεχνικά αναγνώσματα. Βρυκόλακας με θνητή, ολύμπιος θεός με θνητή, άγγελος με θνητή, οτιδήποτε εκτός από θνητό με θνητή και πάει λέγοντας. Έτσι και εγώ αποφάσισα να γράψω ένα μικρό διήγημα (τοσοδούλικο) για ένα ακόμα απαγορευμένο έρωτα. 

Η ιστορία μας ξεκινά ένα κυριακάτικο βράδυ σε μία αρκετά κεντρική οδό, τη Σόλωνος, όταν η ηρωίδα μας, η Λένα, περπατά επιστρέφοντας από έναν βαρετό καφέ, σε μία «πλαστική» καφετέρια με «πλαστικούς» ανθρώπους. Όλα της φαίνονται γκρίζα, μουντά, ζοφερά, ανιαρά. Η νεόπλουτη ανούσια ζωή της την πνίγει και η σκέψη της περιστρέφεται και επικεντρώνεται αποκλειστικά σε ένα μόνο πράγμα. Πόσο μόνη νιώθει. Και κάπως έτσι με αυτή τη «χαρούμενη» διάθεση περπατά προς το μετρό στην Πανεπιστημίου.
Κάποια στιγμή περνώντας μπροστά από έναν κάδο ανακύκλωσης συνειδητοποιεί πως κρατά ένα διαφημιστικό μίας παράστασης που είχε πάρει από την καφετέρια όπου προσποιούνταν πως περνούσε καλά μέχρι προ ολίγου και το ρίχνει μέσα στον κάδο θέλοντας να ξεφορτωθεί και το παραμικρό στοιχείο που την «έδενε» με την ανία των τριών τελευταίων ωρών. Αφού έχει ρίξει το χαρτί μέσα στον κάδο συνειδητοποιεί ότι κάτι είναι κολλημένο επάνω στο καπάκι του,κάτι ζωηρό και εντυπωσιακό. Κοιτάζει καλύτερα και βλέπει μία μεγάλη κόκκινη αυτοκόλλητη καρδιά η οποία κάτω από το φως της λάμπας του δρόμου στραφταλίζει σα να έχει μέσα χρυσόσκονη και δίνει την αίσθηση ότι πάλλεται. Μαγεμένη η Λένα κάνει δυο τρία βήματα πίσω για να δει καλύτερα όλο τον κάδο και συνειδητοποιεί ότι είναι ο πιο εντυπωσιακός που έχει δει ποτέ στη ζωή της. Φαίνεται ολοκαίνουργιος, πεντακάθαρος και τα χρώματα του δίνουν την αίσθηση μίας οπτικής πανδαισίας ενώ η κόκκινη καρδιά με τη χρυσόσκονη τον κάνει να φαίνεται σχεδόν «ζωντανός». Με δυσκολία τραβά το βλέμμα της προσπαθώντας να συνέλθει από τον έντονο θαυμασμό και την έλξη που αισθάνθηκε. Γυρίζει να φύγει αλλά δεν έχει κάνει ούτε τρία μέτρα όταν ακούει κάτι περίεργο από πίσω της. Έναν ήχο σαν «κλικιτικλάκ» από καπάκι που ανοιγοκλείνει και ταυτοχρόνως ακούει ρόδες που τσουλάνε. Γυρίζει και βλέπει αποσβολωμένη τον κάδο που με κόπο άφησε πριν λίγο να βρίσκεται ένα μέτρο πίσω της ακινητοποιημένος. Κατά περίεργο τρόπο δεν αισθάνεται τρομαγμένη αλλά ενθουσιασμένη και περίεργη. Αποφασίζει να παίξει ένα παιχνίδι και χαμογελά πονηρά από μέσα της. Ξεκινά ξαφνικά να φύγει βαδίζοντας γρήγορα. Την ίδια στιγμή ακούει πάλι τον ήχο «κλικιτικλάκ» και τις ρόδες να τσουλάνε. Κοκκαλώνει και γυρίζει απότομα το κεφάλι. Ο κάδος είναι πάλι στο ένα μέτρο πίσω της με την αυτοκόλλητη καρδιά να στραφταλίζει μαγευτικά μέσα στο ημίφως. Η Λένα συνεχίζει να περπατά πάλι ήρεμα αλλά αυτή τη φορά έχει γυρισμένο το κεφάλι ελαφρά στο πλάι και με την άκρη του ματιού της βλέπει ακριβώς τι συμβαίνει πίσω της. Και είναι όντως κάτι το απίστευτο αυτό που διαπιστώνει. Ο κάδος φαίνεται να τσουλάει μόνος του αγέρωχα πάνω στα ροδάκια του ακολουθώντας την ενώ το μπλε του γυαλιστερό καπάκι με την στραφταλίζουσα καρδιά ανοιγοκλείνει ελαφρά κάνοντας «κλικιτικλάκ».
Η περίεργη αυτή μικρή πορεία συνεχίζεται μέχρι το σταθμό του μετρό στο Πανεπιστήμιο όπου και η Λένα σταματά έξω από την είσοδο του σταθμού γυρίζει, τον κοιτάζει με τρυφερότητα και τον καληνυχτίζει. «Ήταν μάλλον μία από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου» του λέει φεύγοντας και αισθάνεται μία βαρειά θλίψη καθώς γυρίζει την πλάτη και μπαίνει μέσα στο σταθμό. Οι περαστικοί κοιτάζουν παραξενεμένοι την αλλόκοτη αυτή σκηνή.
Την επόμενη μέρα το πρωί η Λένα βγαίνει από την πολυτελή πολυκατοικία που μένει στο Χαλάνδρι για να πάει στην εργασία της. Έκπληκτη βλέπει τον κάδο με τα λαμπερά χρώματα και την στραφταλίζουσα καρδιά να την περιμένει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Τον πλησιάζει συγκλονισμένη. Απλώνει το χέρι και χαιδεύει την «καρδιά». Ένα πρωτόγνωρο αίσθημα τρυφερότητας την συνεπαίρνει και την τρομάζει ταυτόχρονα. «Τι είναι αυτό που μου συμβαίνει;»,αναρωτιέται. «Θεέ μου, τι πάω να κάνω», σκέφτεται. «Μα με έναν κάδο; Τι θα σκεφτούν οι φίλοι μου, η οικογένειά μου;», «Κλικιτικλάκ» κάνει το καπάκι του κάδου και ως εκ θαύματος πετάγεται από μέσα ένα φύλλο χαρτί. Είναι μάλλον κάτι που είχε πετάξει κάποιος για ανακύκλωση. Η Λένα το σηκώνει ξαφνιασμένη και αρχίζει να το διαβάζει. Είναι προφανώς μία σκισμένη σελίδα από κάποιο βιβλίο και περιλαμβάνει ένα ποίημα που από ότι αντιλαμβάνεται πρέπει να είναι ένα από τα διάσημα σονέτα του Σαίξπηρ. Συγκλονισμένη βλέπει κάποιους στίχους να είναι υπογραμμισμένοι. Τους διαβάζει συγκινημένη: «Love is not love which alters when it alteration finds, or bends with the remover to remove: O no! it is an ever-fixed mark that looks on tempests and is never shaken; It is the star to every wandering bark, whose worth's unknown, although his height be taken."
Kαι εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνει ότι βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Αν θέλει να επιβιώσει μέσα στην καλή κοινωνία της οποίας είναι μέλος οφείλει να σταματήσει τώρα αυτό που συμβαίνει. Οπισθοχωρεί τρομαγμένη, πετάει κάτω το χαρτί και φεύγει τρέχοντας για τη δουλειά της. Το απόγευμα όμως βγαίνοντας απο τη δουλειά ο κάδος είναι πάλι εκεί και την περιμένει υπομονετικά. Αυτό συνεχίζεται για περίπου μία εβδομάδα. Η Λένα προσπαθεί να τον αγνοεί, να καταπιέζει τα έντονα συναισθήματα που την κατακλύζουν όταν τον βλέπει. Κάποια στιγμή δεν αντέχει. Ένα βράδυ ξεπερνώντας όλες τις αναστολές της κατεβαίνει από το διαμέρισμά της και μιλώντας του τρυφερά του ζητά να την ακολουθήσει. «Κλικιτικλάκ» κάνει ο πολύχρωμος κάδος, η καρδιά στραφταλίζει πιο έντονα από κάθε άλλη φορά και την ακολουθεί τσουλώντας αργά και ανεβαίνοντας με εκπληκτική άνεση όλα τα σκαλοπάτια ως τον τρίτο όροφο που μένει η Λένα.
Από εκεί και έπειτα τα πράγματα εξελίσσονται ραγδαία. Τα σονέτα του Σαίξπηρ που ξεπετάγονται από τον αγαπημένο της κάδο στην αγκαλιά της Λένας διαδέχονται το ένα το άλλο ακολουθούμενα από γενναίες δόσεις σκοτεινού πάθους του Λόρκα και εναλλαγές από Robert Graves και Robert Frost. H σχέση τους ξεφεύγει πέρα από κάθε έλεγχο και η Λένα δεν ενδιαφέρεται πια να την κρατήσει κρυφή. Οι φίλοι της την εγκαταλείπουν ένας ένας μην αντέχοντας την προσβολή του να είναι αναγκασμένοι να συναναστραφούν έναν πλαστικό κάδο. Οι γονείς της απειλούν να την αποκληρώσουν και να κόψουν κάθε επαφή μαζί της. Η σχέση της θεωρείται κατακριτέα από το σύνολο του κύκλου της. Δυσκολεύεται ακόμα και να βγει έξω με τον αγαπημένο της γιατί στα περισσότερα εστιατόρια, καφετέριες που σύχναζε παλαιότερα η παρουσία του κάδου θεωρείται προσβλητική. «Δεν είναι καθόλου σωστό για τους υπόλοιπους θαμώνες και καθόλου αποδεκτό από τον κύκλο σας να είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται στον ίδιο χώρο με έναν πλαστικό κάδο, δεσποινίς» την ενημέρωσε ευγενικά ο μαιτρ σε ένα ακριβό εστιατόριο όταν ζήτησε εξοργισμένη να δει τον υπεύθυνο γιατί δεν τους επέτρεπαν να μπουν.
Η Λένα αποφασίζει να αγωνιστεί και να υπερασπιστεί το δικαίωμά της να έχει ελεύθερα σχέση μέ όποιον επιθυμεί ενάντια σε κάθε ρατσισμό και προκατάληψη. Κατεβαίνει συνοδευόμενη από τον κάδο στη μεγαλύτερη αντιρατσιστική πορεία της Αθήνας. Αισθάνεται την ανάγκη να διεκδικήσει αυτό που θέλει. Ο κάδος ,πάντα δίπλα της,την ακολουθεί. «Κλικιτικλάκ». Τα πράγματα όμως παρεκτρέπονται γρήγορα. Ξαφνικά οι «γνωστοί άγνωστοι» αρχίζουν να πετούν μολότωφ και τα ΜΑΤ αντεπιτίθενται με δακρυγόνα. Κάποιοι υφαρπάζουν βίαια τον κάδο από την τρυφερή αγκαλιά της και του βάζουν φωτιά θέλοντας να τον χρησιμοποιήσουν ως προστατευτικό τοίχωμα απέναντι στην αστυνομία.Ο κάδος με την στραφταλίζουσα καρδιά καίγεται ολοσχερώς. Η Λένα ανήμπορη να αντιδράσει παρακολουθεί συντετριμμένη τη σκηνή που καίγεται ο αγαπημένος της ανάμεσα σε λυγμούς. Το τέλος της πορείας και των επεισοδίων την βρίσκει να κλαίει σπαράζοντας επάνω από τον ολοκληρωτικά κατεστραμμένο αγαπημένο της.
The end a.k.a. Σνιφ

Ο άνθρωπος που αγαπούσε πολύ το facebook και άλλα καινά δαιμόνια

Status update: Κώστας Παπαδόπουλος ήταν στην περιοχή "Καφές και συμπάθεια"
πριν από λίγα δευτερόλεπτα.
"Έλα λοιπόν, καλό μου κινητό. Δείξε τους πως ξέρω να διαλέγω τα καλύτερα μέρη. Ανυπομονώ να δω τα σχόλιά τους" μονολόγησε από μέσα του ο Κώστας ενώ έκανε check in στο facebook. Απέναντί του στο τραπέζι η Δάφνη τον κοιτούσε με σιωπηλή οργή που αποφάσισε να την εκδηλώσει με έναν μικρό εκνευρισμό.
"Κώστα τι θα γίνει πια; Είμαστε δέκα λεπτά εδώ και τα εννέα από αυτά ασχολείσαι με το κινητό σου. Πάλι με το facebook έχεις καταπιαστεί; Σε βλέπω συνεχώς που κάνεις scroll. Λες να μην αντέξεις αν  δεν γνωρίζεις ανά πάσα στιγμή τι κάνουν οι εικονικοί σου φίλοι στο παλιοφατσοβιβλίο;"
"Καλά μην αντιδράς έτσι. Απλά έκανα ένα check in. Είναι η πρώτη φορά που ερχόμαστε εδώ, το μαγαζί είναι πολύ καλό και ήθελα να το δημοσιοποιήσω για να δω πως θα αντιδράσουν. Σε έκανα και tag. Ελπίζω να μην έχεις πρόβλημα."
"Τι έκανες λέει; Μήπως να δώσουμε και λεπτομερή αναφορά του το τι πίνουμε για να ξέρει όλο το διαδίκτυο πως εγώ προτιμώ τον καπουτσίνο με λίγη ζάχαρη ενώ εσύ με καθόλου; Τι άλλο θα μπορούσαμε να τους πούμε, Κώστα, για να μην τους αφήσουμε ανημέρωτους; Ότι σήμερα φόρεσα το μαύρο μου κιλοτάκι με την κόκκινη καρδούλα στο αριστερό κωλομέρι; Λες τότε να ήμασταν ακόμα πιο συνεπείς απέναντι στους ιντερνετικούς σου φίλους;"
Ο ήχος ειδοποίησης από το facebook έβγαλε τον Κώστα από τη δύσκολη θέση να απαντήσει. Τι να έλεγε άραγε; Γυναίκες...Δεν καταλαβαίνουν. Αυτός απλά έριξε μια ματιά στα notifications του για να δει τι γίνεται και έκανε και ένα check in. Πως αντιδρά έτσι; Θα προτιμούσε ίσως να μη ασχολείται με το κινητό αλλά να κοιτάζει οποιοδήποτε θηλυκό κυκλοφορεί στην καφετέρια;
Η Δάφνη όμως είχε "ανάψει" για τα καλά και δεν σκόπευε να το προσπεράσει έτσι. "Κώστα, σου μιλάω! Αλλά βλέπω ότι εσύ πάλι χαϊδολογάς την αγαπημένη σου γκόμενα, το samsung σου!"
"Αμάν, βρε Δάφνη!" ανταπάντησε ο Κώστας εκνευρισμένος και αυτός πλέον. "Απλά ο Γιάννης μου έκανε ένα σχόλιο στο check in και μου ήρθε ειδοποίηση. Να μην την δω; Μπορεί να είναι εδώ κοντά και να θέλει να έρθει." Και κατόπιν πραγματικά εκστασιασμένος."Ουάου! Έχω ήδη εφτά like!!"
Ένας ταύρος εν υαλοπωλείο θα ήταν πιο ήρεμος εκείνη τη στιγμή από τη γυναίκα που βρισκόταν απέναντί του. "Τι μου λες; Αλήθεια;; Εφτά like!! Nα τα εκατοστήσεις βρε, να τα χαίρεσαι! Αφού όμως βλέπω ότι έχεις παρέα εμένα δε νομίζω να με χρειάζεσαι. " Και με αυτές τις τελευταίες λέξεις η Δάφνη σηκώθηκε άρον άρον, πήρε την τσάντα της και εν ριπή οφθαλμού εξαφανίστηκε από το μαγαζί.
O Kώστας έμεινε άναυδος προς στιγμήν. Αλλά σαν "από μηχανής θεός" ακούστηκε πάλι ο ήχος ειδοποίησης από το facebook και βιαστικά έκανε κλικ επάνω στην οθόνη για να δει τι άλλα τυχόν σχόλια είχαν γίνει και από ποιον. Καλύτερα! Να απολαύσει τον καφέ με την ησυχία του χωρίς την γκρίνια της. Θα την έπαιρνε τηλέφωνο αύριο μετά τη δουλειά για να της ζητήσει συγνώμη.

Status update: Κώστας Παπαδόπουλος 
πριν από λίγα δευτερόλεπτα στην περιοχή Athens
"Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου. Και των γυναικών επίσης"
Είχε περάσει μία εβδομάδα από το περιστατικό με την Δάφνη στην καφετέρια και έξι μέρες από το χωρισμό τους. Του είχε δηλώσει ορθά κοφτά την επόμενη μέρα στο τηλέφωνο ότι δε θέλει έναν άνθρωπο δίπλα της τόσο ανασφαλή που να επιζητά την επιβεβαίωση διαρκώς μέσω facebook. "Οι φίλοι σου από το φατσοβιβλίο δε θα είναι δίπλα σου τη δύσκολη στιγμή και στο έχω πει πολλές φορές αλλά δεν εννοείς να το καταλάβεις. Το πρόβλημά σου είναι σοβαρό και έχει εξελιχθεί σε εξάρτηση. Δεν μπορείς ούτε πέντε λεπτά χωρίς να τσεκάρεις το κινητό σου για ενημερώσεις από το facebook ενώ αγνοείς οτιδήποτε συμβαίνει γύρω σου στον πραγματικό κόσμο. Έλεος! Εγώ πάντως δεν αντέχω άλλο!"
"Είναι πραγματικά επώδυνο να νιώθεις τόση μοναξιά και να ξέρεις ότι κανένας δεν μπορεί να σε καταλάβει" σχολίασε στο ίδιο του το post. Όταν είχε πεθάνει η μητέρα του πριν τρία χρόνια αισθανόταν συντετριμμένος. Τότε είχε ανοίξει τον λογαριασμό στο facebook και έκανε φίλους από εκεί που τον βοήθησαν να τον ξεπεράσει. Όποτε είχε ένα πρόβλημα το πόσταρε και ένιωθε να ανακουφίζεται από τα σχόλια και την υποστήριξη των φίλων του. Που ήταν το κακό σε αυτό; Η Δάφνη ήταν υπερβολική. Το facebook μόνο καλό του είχε κάνει, μόνο καλό. Χμμ, 15 like και ήδη 5 σχόλια. "Καλά πάμε", σκέφτηκε, "αλλά περίμενα περισσότερα like."

Status update: Κώστας Παπαδόπουλος 
πριν από λίγα δευτερόλεπτα στην περιοχή Athens
"Δε με νοιάζει αν ακούγεται κλισέ αλλά πόσο μα πόσο προβλέψιμες είναι οι γυναίκες και η υποκρισία τους" 
Τρεις εβδομάδες είχαν περάσει από το χωρισμό του με τη Δάφνη. Δεν είχαν επικοινωνήσει ξανά αλλά την παρακολουθούσε μέσω facebook. Eυτυχώς δεν τον είχε διαγράψει από τους φίλους της και έτσι μπορούσε να βλέπει τι γινόταν στο προφίλ της. Το άσχημο ήταν βέβαια που δεν η Δάφνη ποτέ δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με αυτό. Για αρκετές ημέρες δεν είχε δει σχεδόν τίποτα αξιόλογο. Όλα αυτά βέβαια μέχρι προχθές το βράδυ όπου κάποιος τύπος την έκανε tag σε δύο φωτογραφίες από ένα club. Και στις δύο ήταν αγκαλιά μαζί του. Κατευθείαν μπήκε στο προφίλ του αλλά δεν μπόρεσε να δει πολλά πράγματα. Μόνο τον τόπο διαμονής και ότι ασχολούνταν με ανάπτυξη πληροφοριακών συστημάτων. "Φραγκάτος άρα..." συμπέρανε με βαριά και σκοτεινή διάθεση ο Κώστας. Από τότε κάθε δύο με τρία λεπτά έμπαινε στο προφίλ της. Ήθελε να δει τι συμβαίνει. Και εχθές το βράδυ είδε αυτό που λίγο πολύ ανέμενε. Ο ίδιος τύπος την πρόσθεσε σε check in που έκανε σε πολυτελές εστιατόριο της Αθήνας. "Ρομαντικό δείπνο με κεριά" έγραφε στην περιγραφή. Και το χειρότερο; Είχε 35 like και γύρω στα 25 σχόλια όλα με πονηρά υπονοούμενα. Ήταν μία κόλαση! Εντωμεταξύ τα σχόλια και τα like "έδιναν και έπαιρναν" και στο δικό του post. "Koυράγιο, φίλε" έγραφε ο συνάδελφός του ο Χάρης. "Όπως ακριβώς, το είπες, προβλέψιμες" συμπλήρωνε ο Μάριος.  Δεν άντεχε άλλο μέσα στο σπίτι. Αποφάσισε να βγει μία βόλτα, να περπατήσει λίγο έξω. Θα διάβαζε τα υπόλοιπα σχόλια και θα καταμετρούσε τα like στο δρόμο.
"Φίλε, δεν αξίζει. Ψάξε να βρεις κάτι καλύτερο." "Ότι δε μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς" σχολίασε κάποιος άλλος. Αλλά και "Καλό είναι να μη μας βάζεις όλες στο ίδιο ταψί. Και εσείς οι άντρες πολλές φορές αποδεικνύεστε κατώτεροι των περιστάσεων." Αυτό ήταν από μία φίλη από Καβάλα. "Που σίγουρα είναι ποτισμένη από την κορφή μέχρι τα νύχια με πικρία γιατί την έχουν πάρει οι μισοί και όχι όλοι καβάλα" σχολίασε ο Κώστας από μέσα του γελώντας με κακεντρέχεια. "68 like. Aπίστευτο! Είναι όντως προσωπικό ρεκόρ. Είμαι σίγουρη ότι εκείνος ο βδελυρός τύπος με τα πληροφοριακά συστήματα δεν είχε δει ποτέ τόσα like στη ζωή του! Κάτσε να τα ξαναμετρήσω." Απορροφημένος από το μέτρημα των επιτευγμάτων του post του ο Κώστας δεν πρόσεξε ότι είχε σταματήσει στη μέση του δρόμου. Δεν άκουσε καν το αυτοκίνητο που ερχόταν. Ένιωσε μόνο ένα σφοδρό χτύπημα και αισθάνθηκε το σώμα του να εκτινάσσεται. Ο οδηγός δε σταμάτησε καν. Κάποια στιγμή, που δεν μπορούσε να προσδιορίσει χρονικά πόσο μετά ήταν, άνοιξε τα μάτια του. Ήταν ξαπλωμένος στην άκρη ενός ερημικού δρόμου, ανήμπορος να σηκωθεί. Αισθάνθηκε τη γεύση αίματος στο στόμα του, μάλλον ήταν το ίδιο υγρό που ένιωθε να κυλάει και στο μέτωπό του και να του θολώνει την όραση. Πονούσε φρικτά στο θώρακα. Ένιωσε όμως κάτι στο δεξί του χέρι. Γύρισε το κεφάλι με κόπο και είδε πως εκ θαύματος κρατούσε ακόμα σφιχτά το κινητό και το οποίο φαινόταν να μην έχει πάθει τίποτα. Έπρεπε να κάνει ένα post επειγόντως. Κάποιος θα τον βοηθούσε. Έφερε το κινητό με τεράστιο κόπο μπροστά από τη μισοχαμένη του όραση και απελπιστικά σιγά, όσο του επέτρεπαν οι δυνάμεις του που τον εγκατέλειπαν, πληκτρολόγησε."Θύμα hit and run κοντά στο σπίτι μου. Χρειάζομαι βοήθεια." "Κάποιος από τους φίλους μου θα με βοηθήσει", σκέφτηκε. Οι περισσότεροι έχουν και το τηλέφωνο μου και κάποιοι ξέρουν και που μένω. Με αυτή τη σκέψη έκλεισε τα μάτια ήσυχος. Λίγο αργότερα άφησε επάνω στην άσφαλτο την τελευταία του πνοή μέχρι που αρκετή ώρα μετά τον εντόπισε διερχόμενος οδηγός ο οποίος σταμάτησε και κάλεσε την αστυνομία.
Το τελευταίο αυτό post είχε 102 like και 70 σχόλια από συντετριμμένους χρήστες οι οποίοι εκδήλωναν τη συντριβή τους πληκτρολογώντας θρηνητικά σχόλια και εκφράζοντας τη συμπόνιά τους μέσω facebook. Ήταν όντως προσωπικό ρεκόρ...